حکایتی از سعدی به فارسی خودمون!!

حكايت

ملك زاده اي گنج فراوان از پدر ميراث يافت . دست كرم برگشاد و داد سخاوت بداد و نعمت بي دريغ بر سپاه و رعيت بريخت.

نياسايد مشام از طبله عود

بر آتش نه كه چون عنبر ببويد

بزرگى بايدت بخشندگى كن

كه دانه تا نيفشانى نرود

يكي از جلساي بي تدبير نصيحتش آغاز كرد كه ملوك پيشين مرين نعمت ار به سعي اندوخته اند و براي مصلحتي نهاده ، دست ازين حركت كوتاه كن كه واقعه ها در پيش است و دشمنان از پس ، نبايد كه وقت حاجت فروماني.

اگر گنجى كنى بر عاميان بخش

رسد هر كد خدايى را برنجى

چرا نستانى از هر يك جوى سيم

كه گرد آيد تو را هر وقت گنجى

ملك روي ازين سخن بهم آورد و مرو را زجر فرمود و گفت : مرا خداوند تعالي مالك اين

مملكت گردانيده است تا بخورم و ببخشم نه پاسبان كه نگاه دارم.

قارون هلاك شد كه چهل خانه گنج داشت

نوشين روان نمرد كه نام نكو گذاشت.

گلستان سعدی